Το ετήσιο ραντεβού των κινηματογραφικών αστέρων στην γαλλική ριβιέρα είναι σταθερό, με μικρές διακοπές, εδώ και 70 χρόνια, από το Σεπτέμβριο του 1939 που παρουσιάστηκε η πρώτη και μοναδική ταινία που συμμετείχε εκείνη τη χρονιά, η Παναγία των Παρισίων του Γουίλιαμ Ντίτερλι, καθώς  το φεστιβάλ, συνέπεσε χρονικά με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και την κήρυξη πολέμου της Γαλλίας στη Γερμανία.
Η πρώτη ολοκληρωμένη διοργάνωση του Φεστιβάλ έγινε το 1946. Ο θεσμός ματαιώθηκε το 1948 και το 1950, λόγω οικονομικών προβλημάτων, ενώ από το 1951, ο χρόνος διοργάνωσής του μετατοπίστηκε στην περίοδο της Άνοιξης.

1946: Την πρώτη χρονιά του Φεστιβάλ σφραγίζει η αφίσα με την υπογραφή Leblanc. Είναι το πρώτο πόστερ του Φεστιβάλ που ξεκίνησε ως ένα μικρό event στην περιοχή της νοτίου Γαλλίας (αριστερά). 1961 Η χρονιά χαρακτηρίστηκε από πόστερ με την υπογραφή Α.Μ. Rodicq με αφηρημένο θέμα – που τόσο πολύ διαφέρει από τα πόστερ του σήμερα (δεξιά).

Το 1968, το Φεστιβάλ ξεκίνησε στις 10 Μαΐου αλλά διακόπηκε στις 19 Μαΐου, κατά την περίοδο της φοιτητικής εξέγερσης του Μάη του ’68 και μετά από παρέμβαση φοιτητών απειλώντας τη διεξαγωγή της διοργάνωσης.


Σε αντίθεση ίσως με άλλες χώρες, η Γαλλία είναι πολιτικά «ενεργή» και οι άνθρωποι της τέχνης εκεί λειτουργούν ως πρωτοπόροι σε πολλαπλά επίπεδα, έτσι ήταν αναμενόμενο οτι η ατμόσφαιρα στις Κάννες του 1968 θα ήταν εκρηκτική. Η κριτική επιτροπή, με μέλη της τον Τέρενς Γιανγκ, τον Ρόμαν Πολάνσκι, τον Λουί Μαλ, τη Μόνικα Βίτι κ.α., παραιτήθηκε τον υποχρεώσεών της θεωρώντας ότι το προβάδισμα ανήκε στα γεγονότα που συγκλόνιζαν τη χώρα.


Το πρωί της 18ης Μαΐου, η επαναστατική επιτροπή του φεστιβάλ, αποτελούμενη από τους Κλοντ Λελούς, Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Φρανσουά Τρυφώ, Λουί Μαλ και Ρόμαν Πολάνσκι, αποφάσισε ύστερα από ολονύκτια σύσκεψη ότι το φεστιβάλ πρέπει να διακοπεί. Ανακοίνωσαν τις προθέσεις τους και περίμεναν το κοινό να εκκενώσει την αίθουσα, αλλά κανείς δεν έφευγε. Τότε ο Γκοντάρ ανέλαβε μία αποτελεσματική, όπως αποδείχθηκε, πρωτοβουλία. Απείλησε ότι θα υποχρεώσει τους παρόντες να δουν όλες τις ταινίες που έχει γυρίσει, στη σειρά.
Όλοι πετάχτηκαν στο δρόμο και το φεστιβάλ έκλεισε τις πόρτες του μέχρι την επόμενη χρονιά που διεξήχθη κανονικά και από τότε αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κοσμικά και καλλιτεχνικά δρώμενα.

Ένα φεστιβάλ που «κουβαλάει» στην πλάτη του τόσο «βαριά» ιστορία δεν θα μπορούσε να συνοδεύεται απλά από κάποιες εντυπωσιακές και μόνο εμφανίσεις, έχει πολλές παράλληλες δράσεις φιλανθρωπικού χαρακτήρα, προσπαθεί να δώσει «φωνή» σε οργανώσεις που μάχονται για τα δικαιώματα των γυναικών και πολλοί φορείς δράττονται της ευκαιρίας και «αξιοποιούν» κάποιους από τους πολλούς διάσημους που συρρέουν για να προβάλλουν το ανθρωπιστικό έργο τους.
Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπουμε μερικές από τις πιο elegant chic εμφανίσεις κάτι που μας θυμίζει οτι τις περισσότερες φορές η ομορφιά αναδεικνύεται περισσότερο μέσα στην απόλυτη απλότητα ενός ρούχου.

Monica Bellucci με μαύρο, διαχρονικό και ιδιαιτέρως κομψό jumpsuit StellaMcCartney
Robin Wright με μαύρο tailored suit της Stella McCartney

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το Φεστιβάλ των Καννών, είναι ένας οδηγός στύλ από μόνο του καθώς συνδιάζει, εκτός από τις φαντασμαγορικές εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί και εξαιρετικές casual προτάσεις που αποτελούν από μόνες τους πηγή έμπνευσης και για όλους τους «κοινούς θνητούς» που δεν περπατούν σε Hall of Fame.

Michelle Williams με Isa Arfen
Bella Hadid ή πώς να φτάνεις στη γαλλική ριβιέρα με κομψό τρόπο
Charlotte Gainsbourg με ροκ χαλαρή διάθεση και Marion Cotillard με grunge style


Πέρα και πάνω από όλα όμως το φεστιβάλ στις Κάννες είναι ένα ταξίδι που δίνει σε όσους πηγαίνουν έξτρα πόντους στύλ, ίσως είναι ο γαλλικός αέρας που εμπνέει ακόμη…

Elle Fanning & Jessica Chastain, από τις πιο κομψές αφίξεις

Facebook Comments